सून आळविते

सून आळविते 

सून आळविते , बसावी निवांत
सासू व्हावी शांत ,पांडुरंगा ||

तशी माझी सासू ,आहे खूप गोड
तीला नाही तोड, त्रिभुवनी ||

तिचे रंग न्यांरे, कुणाला कळेना
सूर हे जुळेना , संसाराचे ||

कसेही कुठेही , काहीही बोलावे
बेताल वागावे , नाही भीती ||

नसे तीला भान .घालते आरोळी
कधी ही अवेळी , रात्र दिनी ||

कोणाच्याही पुढे, सांगेल गाऱ्हाणे
सदा रड गाणे , ओठावरी ||

येणारे जाणारे , परकेच गोड
सून असे व्दाड ,तिच्या साठी ||

मिळे अशी सासू, सोडेना ही पाठ
बांधलेली गाठ ,जन्म भरी ||

घालीन लोटांगण ,धरेन चरण
जरीहे मरण, रोज वाटे ||


-मनिषा (माऊ )
दि .२५.०३.२०११
Categories: कविता संग्रह | यावर आपले मत नोंदवा

Post navigation

तुमचा अभिप्राय नोंदवा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदल )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदल )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदल )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com. Theme: Adventure Journal by Contexture International.