माझ्या सासूची महती ।
माझ्या सासूची महती । शब्दांनी वर्णावी किती ।
मी बापडी अल्पमती । थोडासा प्रयत्न माझा ॥
डोळे सारखे वटारलेले । जणू निखारे पेटलेले ।
पाहताच शब्द खुंटले । मी मुकी राहते ॥
प्रत्येकाच्या चुका काढी । गप्प बसल्या उगाच खोडी ।
उत्तर देता बेदम फोडी । जिभेच्या पट्ट्याने ॥
चहा नाश्ता ठरल्या वेळी । अन्यथा शब्द बंदूकगोळी ।
खाती तव्याची गरम पोळी । चुलीपाशी बसूनी ॥
येताजाता चकली चिवडा । फरसाण भजी आणि वडा ।
रात्री ओवाहिंगाचा काढा । अजीर्ण होते म्हणूनी ॥
बामच्या डब्या पिवळ्यानिळ्या । उगाळण्या मात्रा मुळ्या ।
खोकून कफाच्या गुठळ्या । हवे तिथे थुंकती ॥
मुलावरती प्रेम फार । त्यांच्या मते सून चुकार ।
सारखा होतो उद्धार । माझ्या माहेराचा ॥
तोही बने आईचा बाळ । मान खाली, दिसे मवाळ ।
माझ्यासाठी शब्दांचा दुष्काळ । चुकले नाही तरी ॥
मोकळ्या हवेची गोडी । फिरायला लेकाची गाडी ।
दोघांचा बेत लगेच ताडी । येती खो घालाया ॥
दोघांनी कधी निवांत बसावे । डोळ्यांनी प्रेम बोलावे ।
यांचे बीपी लगेच वाढावे । नको त्या वेळी ॥
बिचारे सासरे मौन असती । हळूच मला सांत्वना देती ।
खुणेनेच मला सांगती । त्यांना काय हवे ते ॥
असे आहे सासूपुराण । मिळाले प्रारब्धाचे वाण ।
संपणार नाही वर्णन । किती लिहिले तरी ॥
-सौ.कल्याणी / २४ मार्च २०११
ताज्या प्रतिक्रिया